اخبار محرمانه - روزنامه سازندگی /متن پیش رو در سازندگی منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست
محمدرضا باهنر اخیرا یک سؤال ساده اما چالش‌برانگیز مطرح کرده است: صداوسیما واقعاً نماینده کدام بخش از جامعه ایران است؟ عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام و چهره شناخته شده اصولگرا در گفت‌وگویی درباره عملکرد رسانه ملی به جای آنکه صرفاً از کیفیت برنامه‌ها یا مدیریت سازمان انتقاد کند، سراغ مسئله‌ای رفت که به نظر می‌رسد، ریشه بسیاری از انتقادهاست: سهم صداهای مختلف جامعه در این رسانه.
باهنر صریح می‌پرسد: «چرا اصلاح‌طلبان یک کرسی در صداوسیما ندارند؟» و بلافاصله پیشنهاد می‌دهد به جای قضاوت درباره میزان اثرگذاری این رسانه از پشت میز، یک پژوهش میدانی انجام شود و مشخص شود «چند درصد ملت ایران صداوسیما را می‌بینند». پرسش او در واقع تنها درباره اصلاح‌طلبان نیست؛ درباره فاصله میان تصویری است که صداوسیما از جامعه ارائه می‌کند و جامعه‌ای که بیرون از قاب تلویزیون زندگی می‌کند.
باهنر که در میان سیاسیون به اصولگرایی شهره است، تأکید می‌کند که در ایران اصلاح‌طلب وجود دارد و این جریان بخشی از واقعیت سیاسی کشور است. بنابراین اگر رسانه ملی قرار است بازتاب‌دهنده افکار عمومی باشد، نمی‌تواند یک جریان سیاسی را از دایره تریبون‌های خود کنار بگذارد. از نگاه او، مسئله این نیست که صداوسیما باید به یک جریان سیاسی خاص امتیاز بدهد؛ مسئله این است که رسانه‌ای با عنوان «ملی» باید بتواند، صداهای متنوع جامعه را نمایندگی کند. اما باهنر یک قدم جلوتر می‌رود و با لحنی کنایه‌آمیز تصویری که صداوسیما از جامعه ایران ارائه می‌دهد را به چالش می‌کشد: «ایرانی که صداوسیما تعریف می‌کند کجاست ما به آن پناهنده شویم؟» این جمله خلاصه همان فاصله‌ای است که منتقدان رسانه ملی از آن حرف می‌زنند؛ فاصله میان ایران روی آنتن و ایران واقعی.