اخبار محرمانه - فارس /خبرگزاری روسی با اشاره به سیاستهای دولت ارمنستان در ابعاد سیاسی، اقتصادی و انرژی برای نزدیکی بیشتر به غرب، نوشته که ایروان در حال طی کردن مسیر اوکراین است.
«ولادیمیر پوتین» رئیسجمهور روسیه در حاشیه نشست سازمان همکاری شانگهای در بیشکک با «نیکول پاشینیان» نخستوزیر ارمنستان، دیدار و اعلام کرد که تصویب قانونی درباره قصد ایروان برای پیوستن به اتحادیه اروپا به معنای اعلام خروج ارمنستان از «اتحادیه اقتصادی اوراسیا»ست.
خبرگزاری ریانووستی روسیه با این مقدمه، به ارمنستان درباره پیوستن به اتحادیه اروپا هشدار داده و نوشته که ایروان راه اوکراین را در پیش گرفته است.
«سرگی ساوچوک» در یادداشتی در ریانووستی تصریح کرده که «روزهای اخیر با سیلی بیوقفه از اظهارنظرهای نخستوزیر ارمنستان همراه بوده، اظهاراتی که گاه تنها چند ساعت با یکدیگر فاصله دارند اما معنایی کاملاً متضاد را منتقل میکنند.»
طبق این یادداشت، یک هفته پیش، ایروان رسماً اعلام کرد که ارمنستان با اخراج خود از سازمان «پیمان امنیت جمعی» مخالفتی ندارد. از نگاه مقامهای ارمنستان، این سازمان ظاهراً تهدیدی علیه امنیت، حاکمیت و موجودیت دولت ارمنستان است. با این حال، ایروان نمیتواند به ابتکار خود چنین گامی را بردارد، زیرا به اعتقاد نگارنده، این اقدام به ایجاد یک «معضل داخلی» در جامعه ارمنستان منجر خواهد شد.
او نوشته نخستوزیر ارمنستان در چارچوب چرخش کشورش به سمت اروپا امیدوار است وابستگی ملی ارمنستان به روسیه در حوزه انرژی و اقتصاد را کاهش دهد و در مقابل، همکاری با جمهوری آذربایجان، گرجستان، ترکیه و ایران را در این زمینه بهشدت افزایش دهد.
ساوچوک نوشته است: «تحولات کنونی نشان میدهد که احتمالاً با یک برنامه راهبردی بلندمدت برای جداسازی بیشتر ارمنستان از روسیه، دستکم در حوزه انرژی، روبهرو هستیم.»
انرژی، موضوع حیاتی
طبق این گزارش، ارمنستان نیازهای خود را با واردات ۲.۷ میلیارد مترمکعب گاز طبیعی تأمین میکند. از این میزان، ۲.۲ میلیارد مترمکعب از روسیه وارد میشود و باقیمانده از ایران تأمین میشود؛ البته گاز ایران در چارچوب برنامه تهاتری «گاز در برابر برق» وارد ارمنستان میشود.
چند ماه پیش، پاشینیان اعلام کرد که ارمنستان گاز طبیعی روسیه را با قیمت میانگین وزنی ۱۷۰ دلار به ازای هر هزار مترمکعب دریافت میکند.
در صورت ادامه مسیر ادغام اروپایی، ایروان با خطر انتقال به قیمتهای بورسی اروپایی مواجه خواهد شد؛ قیمتهایی که اکنون حدود ۸۶۰ دلار قرار دارند.
اگر این ارقام را به هزینه تولید برق تبدیل کنیم، قیمت هر مگاواتساعت برق تولیدشده با استفاده از گاز، بلافاصله دستکم ۱۵۰ دلار افزایش خواهد یافت.
ریانووستی نوشته اینکه مصرفکنندگان خانگی و صنعتی ارمنستان تا چه اندازه توان تحمل چنین قیمتهایی را خواهند داشت، یک پرسش مهم است.
در اروپا، دولتها برای مصرفکنندگان بزرگ و راهبردی، افزایش هزینهها را جبران میکنند. در ارمنستان نیز به احتمال زیاد بزرگترین تأمینکنندگان درآمد بودجه، از جمله مجتمعهای مس و مولیبدن، کارخانه تولید فویل «آرمنال» و شرکت «آراراتسمنت»، خواستار چنین کمکهایی خواهند شد.
بر اساس برآوردها، چنین جبرانی برای بودجه ارمنستان دستکم یک میلیارد دلار هزینه خواهد داشت که رقمی معادل حدود ۴ درصد تولید ناخالص داخلی این کشور است و در این شرایط، نه جمهوری آذربایجان و نه گرجستان قادر به کمک به ارمنستان نخواهند بود.
ساوچوک در ادامه یادداشت خود نوشته است: «اگر سیاست را کنار بگذاریم، حتی صرفاً از منظر انرژی نیز روشن نیست که ایروان با ادامه تلاشهای خود برای نزدیک شدن به آمریکا و اروپا، روی چه چیزی حساب کرده است.»
نگارنده در پایان، «اوکراین» را یک نمونه کاملاً گویا معرفی میکند و مینویسد: «اوکراین کشوری بود که ثبات و برخورداری از منابع آن تا حد زیادی به روابط عادی با روسیه وابسته بود. با این همه، در نهایت این "اهل حرف" بودند که پیروز شدند، نه محاسبات و واقعیتهای ریاضی.»