اخبار محرمانه - عصر ایران / در نبردهای هوایی مدرن، قدرت تنها به معنای سرعت نیست. با 7 مورد از قدرتمندترین هواپیماهای نظامی جهان، از اف-22 رپتور تا سوخو-57 و قابلیت های راهبردی آن ها آشنا شوید.
در هوانوردی نظامی، سرعت خالص دیگر تنها معیار تسلط بر آسمان نیست. مفهوم قدرت اکنون به یک مفهوم چندبعدی تبدیل شده است که عملکرد پیشرانه، ظرفیت حمل تسلیحات، برد عملیاتی، حسگرها و اثربخشی در نبردهای واقعی را با هم ترکیب می کند. امروزه مجموعه
بازار
ای از عناصر و شاخص های مختلف، میزان نفوذ و تاثیرگذاری این پرنده ها را تعیین می کنند.
در این مطلب، به جای رتبه بندی هواپیماها صرفا بر اساس رادارگریزی یا سرعت، آن ها را بر اساس تاثیرشان در جنگ های مدرن ارزیابی می کنیم. از بمب افکن های راهبردی که تسلیحات ویرانگری را جا به جا می کنند تا جنگنده هایی که فضای نبرد اطلاعاتی را کنترل می کنند؛
این هواپیماها نمایانگر اوج قدرت هوایی در حال خدمت هستند.
با این مقدمه، بیایید نگاهی دقیق به قدرتمندترین هواپیماهای نظامی عملیاتی در جهان بیندازیم.
1. بوئینگ بی-1بی لنسر (Boeing B-1B Lancer)
بی-۱بی لنسر با بهره گیری از چهار پیشرانه توربوفن که بیش از 120 هزار پوند رانش ایجاد می کنند، بیش از هر هواپیمای جنگی دیگری در حال خدمت، مهمات متعارف حمل می کند. این بمب افکن می تواند تا 75 هزار پوند سلاح را در مسافت های بین قاره ای حمل کند که آن را به سنگ بنای توانایی تهاجمی آمریکا تبدیل کرده است.
اگرچه این هواپیما با استانداردهای مدرن، پنهان کار و رادارگریز محسوب نمی شود، اما سرعت و مشخصات پروازی آن در ارتفاع پایین به آن کمک می کند تا به طور موثری در فضاهای هوایی محافظت شده نفوذ کند. کمتر پلتفرمی می تواند به اندازه این هواپیما در یک ماموریت واحد، سرنوشت میدان نبرد را تغییر دهد.
2. لاکهید مارتین اف-22 رپتور (Lockheed Martin F-22 Raptor)
لاکهید مارتین اف-22 رپتور دارای نسبت رانش به وزن بیش از 1.25 است که شتاب گیری تحسین برانگیز، صعود عمودی و پرواز سوپرکروز مداوم بدون استفاده از پس سوز را میسر می سازد. این ویژگی در کنار نازل های تغییردهنده رانش، به این جنگنده اجازه می دهد در نبردهای برد بصری، هر حریفی را از میدان به در کند.
سطح مقطع راداری بسیار پایین این هواپیما به آن اجازه می دهد قبل از شناسایی شدن، با دشمن درگیر شود. قدرت اف-22 در «مزیت نامتقارن» آن نهفته است؛ یعنی کنترل نبرد از طریق نامرئی بودن، سرعت و دقت بالا.
3. بوئینگ اف-15 ئی ایکس ایگل 2 (Boeing F-15EX Eagle II)
اف-15 ئی اکس قدرت را از طریق ظرفیت عظیم تسلیحاتی بازتعریف می کند. این هواپیما با توانایی حمل نزدیک به 30 هزار پوند مهمات در 23 نقطه اتصال، به عنوان یک انبار مهمات پرنده عمل می کند. این ظرفیت به آن اجازه می دهد تعداد زیادی از سلاح های دورایستا (Standoff) هوا به هوا را به کار بگیرد.
پیشرانه های آن رسیدن به سرعتی بیش از 2.5 ماخ را فراهم می کنند که بقای آن را به رغم جثه بزرگش تضمین می کند. اف-15 ئی اکس در سناریوهایی که به جای رادارگریزی، به حجم آتش انبوه نیاز است، برتری مطلق دارد. در نبردهای هوایی مدرن، حجم آتش یک مزیت تعیین کننده است.
4. سوخو سو-57 (Sukhoi Su-57)
مانورپذیری، فاکتور اصلی تعریف کننده قدرت در سوخو-57 روسیه است. این جنگنده مجهز به پیشرانه های پیشرفته با تغییر رانش سه بعدی است و می تواند مانورهایی با زاویه حمله بسیار بالا انجام دهد که جنگنده های غربی ممکن است در پاسخ به آن ها با دشواری روبرو شوند.
در نبردهای نزدیک که ممکن است پنهان کاری به خطر بیفتد، این چابکی یک مزیت جنبشی فراهم می کند. سوخو-57 در مقایسه با رقبای آمریکایی خود نمایه رادارگریزی ضعیف تری دارد، اما این ضعف را با کنترل آیرودینامیکی فوق العاده خود جبران می کند. این هواپیما برای تسلط بر نبردهای هوایی نزدیک (داگ فایت) پرآشوب طراحی شده است؛ جایی که بقا بیش از آنکه از نامرئی بودن حاصل شود، از حرکت ناشی می شود.
5. لاکهید مارتین اف-35 لایتنینگ 2 (Lockheed Martin F-35 Lightning II)
لاکهید مارتین اف-35 در حوزه تسلط اطلاعاتی به همان اندازه قدرتمند است که در عملکرد فیزیکی. سیستم تلفیق حسگرها که داده های رادار، فروسرخ و جنگ الکترونیک را ترکیب می کند، به خلبانان اجازه می دهد تهدیدات را فراتر از برد بصری شناسایی، رهگیری و با آن ها درگیر شوند.
اگرچه اف-35 در اعداد مربوط به سرعت و ظرفیت حمل سلاح متوسط عمل می کند، اما قابلیت شبکه سازی آن، اثربخشی نیروهای متحد را چندین برابر می کند. یک فروند اف-35 می تواند به عنوان یک گره فرماندهی هوایی برای کل ناوگان عمل کند. در جنگ های مدرن، کنترل اطلاعات بسیار فراتر از سرعت خام عمل می کند.
6. یوروفایتر تایفون (Eurofighter Typhoon)
یوروفایتر تایفون با تعادل قدرت در سرعت، چابکی و قابلیت اطمینان عملیاتی، دارای پیشرانه های دوقلو است که شتاب عالی و عملکرد فراصوت پایدار را فراهم می کنند. این هواپیما در اصل برای برتری هوایی طراحی شده اما می تواند حملات دقیق را نیز به طور موثری انجام دهد.
طراحی آیرودینامیکی این هواپیما در رژیم های رزمی نزدیک به سرعت صوت – جایی که بیشتر درگیری های هوایی رخ می دهد – عالی است. پذیرش گسترده این جنگنده در نیروهای هوایی ناتو، نشان دهنده ارزش عملیاتی بالای آن است.
7. میکویان میگ-31 فاکس هاوند (Mikoyan MiG-31 Foxhound)
میگ-31 فاکس هاوند در نقش رهگیر با سرعت فوق العاده تسلط دارد. این هواپیما با توانایی رسیدن به سرعت نزدیک به 3 ماخ، سریع ترین هواپیماهای جنگی عملیاتی جهان باقی مانده است. رادار عظیم و قابلیت موشکی دوربرد آن اجازه می دهد تا با اهدافی در فاصله
صدها کیلومتری درگیر شود.
برخلاف جنگنده های متمرکز بر مانور، قدرت میگ-31 از برد شناسایی و درگیری آن ناشی می شود. این هواپیما برای دفاع از فضاهای هوایی وسیع طراحی شده است، نه برای درگیری های نزدیک. در حوزه تخصصی خود، هیچ هواپیمایی کنترل بیشتری نسبت به آن اعمال نمی
کند.
سخن پایانی
هیچ شاخص واحدی نمی تواند قدرتمندترین هواپیمای نظامی را تعریف کند. قدرت امروز میان نیروی رانش، ظرفیت حمل سلاح، حسگرها، مانورپذیری و برد راهبردی توزیع شده است. هر یک از هواپیماهای این فهرست در بعد خاصی از جنگ های مدرن تسلط دارند.
با ادامه تکامل نبردهای هوایی، تعریف قدرت بیش از پیش به سمت ادغام داده ها، سیستم های خودمختار و عملیات های شبکه محور تغییر خواهد کرد. این هواپیماها در حال حاضر قله هوانوردی نظامی سرنشین دار هستند. در دهه آینده، قدرت در آسمان ممکن است بسیار
متفاوت به نظر برسد – اما فعلا، این ماشین ها حاکم مطلق هستند.
هفت هواپیمای بررسی شده در اینجا، اوج قدرت هوانوردی فعلی را نشان می دهند، اما تعریف «قدرتمندترین» در دهه آینده به طور اساسی بازنویسی خواهد شد.