اخبار محرمانه - روزنامه سازندگی / «نگرانی پنهان بیماران» عنوان یادداشت روز در روزنامه سازندگی به قلم فرزانه ترکان است که میتوانید آن را در ادامه بخوانید:
موضعی که دولت طی سالهای گذشته برای بخش درمان، بهویژه حوزه دارو، اتخاذ کرده و همچنان تا حدی نیز ادامه دارد، اختصاص ارز ترجیحی به این بخش است. این سیاست سالهاست به یکی از مباحث اصلی و جدی در اقتصاد سلامت ایران تبدیل شده است؛ از این منظر که آیا چنین رویکردی منجر به تشدید قاچاق دارو نمیشود که شواهد موجود نشان میدهد متأسفانه این اتفاق رخ داده همچنین این پرسش اساسی که میزان بهرهمندی واقعی مردم از این حمایتها تا چه حد بوده و چه میزان از آن، در عمل، از طریق ایجاد مسیرهای جانبی و قاچاق به ضرر مردم تمام شده است. آنچه امروز متخصصان اقتصاد سلامت به آن باور دارند، این است که قیمت دارو در ایران حتی پایینتر از هزینه واقعی تولید و ساخت آن محاسبه میشود و دولت طی سالیان گذشته با اختصاص یارانه از این حوزه حمایت کرده است؛ هرچند در سالهای اخیر این حمایتها کاهش یافته و استمرار و شدت سابق را نداشته است. با توجه به افزایش قیمت مواد اولیه وارداتی، مشکلات جدی شرکتهای داروسازی در حوزه نیروی انسانی، هزینههای انرژی و تأمین مواد اولیه، افزایش قیمت دارو به موضوعی اجتنابناپذیر تبدیل شده است. در صورت عدم اصلاح این وضعیت، این نگرانی بهطور جدی مطرح میشود که کیفیت داروهای تولید داخل کاهش یافته باشد. این موضوع بهویژه زمانی اهمیت مییابد که برای بیمار، داروی مسکن یا آنتیبیوتیک تجویز میشود و این پرسش مطرح است که آیا اثرگذاری دارو همان اثربخشی مورد انتظار را دارد یا خیر. برای رفع این شائبه همچنین جلوگیری از تعطیلی شرکتهای داروسازی و تضمین تأمین پایدار داروهای مورد نیاز مردم، افزایش قیمت دارو امری ناگزیر است؛ همانگونه که افزایش قیمت در سایر اقلام ضروری زندگی مردم ازجمله مواد غذایی، پوشاک و مواد شوینده نیز رخ داده است. اما پرسش اساسی این است که چه باید کرد تا فشار ناشی از این افزایش قیمت، بار مضاعفی بر دوش مردم تحمیل نکند و از سوی دیگر، افزایش قیمت بتواند، اثر مثبت خود را در کاهش قاچاق دارو نیز ایفا کند. در این نقطه، بار دیگر به حلقه مفقودهای میرسیم که بهنظر میرسد همواره در نظام درمان کشور مغفول مانده و کمتر مورد بازخواست قرار گرفته است؛ و آن، نقش سازمانهای بیمهگر است. بدیهی است اگر قیمت دارو افزایش مییابد نباید بار آن مستقیماً بر دوش مردم قرار گیرد و در سبد هزینههای ماهانه خانوادهها اختلال ایجاد کند. قطعاً این وظیفه بیمههاست که با ایفای نقش مؤثر، افزایش قیمت دارو را از طریق افزایش تعهدات و پرداختهای خود جبران کنند. بیماری که سالها بهعنوان یک کارگر تحت پوشش بیمه تأمین اجتماعی حق بیمه پرداخت کرده است، حق دارد دارویی با کیفیت مناسب (با قیمت بالاتر) دریافت کند بدون آنکه فشار مالی مضاعفی متحمل شود. در غیر این صورت، هم اقشار ضعیف جامعه تحتفشار قرار میگیرند و هم با کاهش کیفیت دارو مواجه خواهیم شد. این موضوع تنها به حوزه دارو محدود نمیشود و در بخش درمان نیز مصداق دارد. زمانی که افزایش هزینههای درمان، تعرفههای خدمات پزشکی و درمانی را پوشش نمیدهد، بار سنگینی یا بر دوش مردم تحمیل میشود یا ناخواسته بر عهده کادر درمان و نظام سلامت قرار میگیرد که این امر بههیچوجه منصفانه و قابل قبول نیست. پزشکان، پرستاران، داروسازان و دندانپزشکان نیز بخشی از بازار کار هستند و همانند سایر اقشار جامعه نیازمند تطبیق درآمد خود با نرخ تورم و افزایش هزینههای زندگی هستند. اما بیمههایی که سالها مبالغ قابلتوجهی را تحت عنوان حق بیمه از مردم دریافت کردهاند نباید امروز با توجیه ورشکستگی از ایفای مسئولیت خود شانه خالی کنند. اگر واقعاً با بحران مالی مواجهاند، لازم است علل آن بهصورت شفاف مشخص شود؛ اینکه هزینهها در کجا افزایش یافته، منابع در کجا بهدرستی مدیریت نشده و چگونه میتوان مطالبات بهحق مردم را پاسخ داد. در نهایت اینکه، بنده با افزایش قیمت دارو موافقم، مشروط بر آنکه بیمهها بهعنوان تأمینکننده اصلی این افزایش هزینه همچنان در میدان باقی بمانند و نقش حمایتی خود را بهطور جدی ایفا کنند تا فشار اقتصادی متوجه مردم نشود و دسترسی به داروی باکیفیت برای همه اقشار جامعه حفظ شود.